Mayashanti5282046’s Blog

自我不在,書寫的都是他者及其他

Archive for 2010年7月

Lawatan sehari gagal selesaikan masalah Penan

Posted by mayashanti5282046 于 七月 23, 2010

Chou Z Lam | Jul 22, 2010 06:53:56 pm

Reaksi pembaca Cina amat berbeza, selepas Kumpulan Sokongan Penan mendedahkan tujuh kes lagi pencabulan seksual terhadap wanita Penan oleh pekerja pembalakan. Misalnya, majalah agama (buddha) Pumen yang jarang menyentuh isu hak asasi manusia dan politik, mula memperuntukkan kolum untuk memperkenalkan kaum asli dan masalah yang dihadapi mereka.

Malah, majalah popular FRENDS juga menghubungi saya, menyatakan niat mereka untuk memberi liputan kepada isu pencabulan seksual terhadap wanita Penan. Tidak kurang juga pertubuhan sosial dan pelajar yang juga mula prihatin terhadap situasi golongan minoriti. Reaksi-reaksi yang memberangsangkan ini menunjukkan bahawa masyarakat arus perdana mula mengambil berat nasib golongan minoriti.

Namun demikian, unit kerajaan dan pegawainya pula menongkah arus, mengambil pendekatan yang sebaliknya. Mereka cuba untuk meremehkan masalah yang dihadapi kaum asli, dengan sikap mereka yang konservatif dan pendekatan yang tertutup. Misalnya, polis Sarawak secara terbuka menghina kebijaksanaan umum, menolak untuk menyiasat kes tersebut dengan alasan “tidak cukup peruntukan kos”.

Belumpun siasatan mendalam dijalankan, Menteri Pembangunan Wanita, Keluarga dan Masyarakat Sharizat Abdul Jalil menafikan kewujudan kes baru. Seterusnya, Timbalannya Heng Seai Kie (gambar kanan) seperti biasa mendakwa bahawa dirinya akan meneliti isu ini. Akhirnya, Perdana Menteri Najib Razak mengumumkan bahawa “lawatan satu hari” akan diadakan ke perkampungan Penan, untuk menunjukkan keprihatinannya terhadap orang Penan.

Sebagai rakyat, kita amat jelas bahawa nasib wanita Penan tetap tidak akan berubah – setelah skrip habis dibaca, dan sandiwara politikus melabuh tirai.

Masalah Penan semakin meruncing

Siapa pula yang begitu naif, sehingga mengandaikan masalah boleh diselesaikan hanya kerana isu pencabulan seksual terhadap wanita Penan dibawa ke parlimen, diberi liputan dalam media dan perbincangan dihangatkan. “Penemuan baru” Heng Seai Kie bahawa “masalah tiada dokumen juga amat serius di kalangan Penan”, sebenarnya telah diungkit dalam dewan parlimen, DUN Sarawak, malah media antarabangsa sejak 30 tahun dahulu lagi.

Malah, ketika Heng menyandang jawatan Timbalan Menteri Penerangan, Komunikasi dan Kebudayaan, Galeri Mandarin Nasional di bawah RTM juga telah menyiarkan masalah “tiada dokumen” yang dihadapi 66 ribu orang kaum asli.

Seandainya “keprihatinan yang cukup” mampu menyelesaikan masalah Penan, maka siasatan terhadap kes pencabulan seksual akan mendedahkan kebenaran 10 tahun yang lalu, dan pekerja pembalak yang terbabit telah dijatuhkan hukuman. Seandainya Najib ikhlas untuk mengambil berat terhadap kaum Penan, atau menyelesaikan masalah yang membelenggu mereka selama 30 tahun, langkah pertamanya adalah memecat Pak Uban (Taib Mahmud, gambar kiri), Ketua Menteri Sarawak yang memerintah sejak tahun 1981. Kemudian, singkirkan tycoon balak dan tycoon media yang menguasai sumber, kebebasan media dan ekonomi negeri Sarawak.

Namun, kita juga amat jelas bahawa bukan sahaja Najib tidak mempunyai tekad sedemikian, malah tiada niat baik yang sedemikian. Bahkan punca yang lebih penting adalah, beliau tidak pernah memihak kepada kepentingan orang Penan, kaum asli Sarawak malah seluruh rakyat.

Menurut perangkaan banci pada tahun 2006, populasi orang Penan di Sarawak mencatat 15,485 orang, dan 9,223 orang berpusat di 69 perkampungan sekitar bahagian hulu dan tengah Sungai Baram. Zaman tahun 1980-an yang menyaksikan pengambil-alihan tampuk pimpinan oleh Ketua Menteri sekarang, merupakan permulaan igauan orang Penan.

Pembalakan dan projek pembangunan atas nama “pemodenan” telah memusnahkan hutan dan merampas tanah mereka. Kebanyakan orang Penan terpaksa menyesuaikan diri dengan dengan cara hidup yang amat asing untuk diri mereka. Dan kehidupan sebegini yang mengakibatkan kebergantungan orang Penan terhadap syarikat pembalakan, dari segi ekonomi, dan menjurus kepada kejadian pencabulan seksual wanita Penan untuk puluhan tahun ini.

Saya ingin membuat andaian yang berani, bahawa PM, Menteri Wanita dan Timbalannya, malah ahli politik yang sudi “menunjukkan keprihatinan” mereka hanya membazir wang cukai rakyat dengan sekadar menjenguk ke situ. Segala-gala akan kembali ke asal apabila mereka balik ke rumah banglo mereka yang mewah dan selesa. Anak perempuan mereka dihantar dengan kereta rasmi, dilindungi pengawal peribadi, dan tidak akan menjadi sasaran perogol atau pencabulan seksual oleh pekerja balak. Maka agak mustahil apabila anda menuntut supaya mereka memikirkan keselamatan wanita Penan – melainkan kalau anda memanggil Heng Seai Kie dan Menterinya untuk menumpang kereta pekerja balak ketika bekerja.

Langkah pilihanraya menghampiri?

Sesetengah orang meramalkan lawatan Najib ke perkampungan orang Penan memberi isyarat bahawa pilihan raya negeri Sarawak bakal dijalankan pada September atau Oktober tahun ini. Apa yang buruk di sebaliknya, ia tidak memberi masa yang mencukupi kepada Pakatan Rakyat – yang baru-baru ini menang tipis di PRK Sibu dengan undi orang Cina – untuk membuat persediaan. Apa yang baiknya, bukankah ini peluang keemasan untuk PR menggembleng gelombang kuasa rakyat dengan isu masalah Penan dan empangan Bakun?

Ini hanyalah andaian naif oleh penduduk Semenanjung Malaysia yang cetek pengetahunnya terhadap politik dan rakyat di Malaysia Timur.

Anda mungkin silap, anda mungkin betul apabila anda menuduh bahawa saya menyerah sebelum cuba sedaya-upaya. Apa yang penting sebenarnya bukan sikap yang optimis atau pesimis, tetapi sejauh manakah kita yang biasa tunjuk keprihatinan dengan bibir ini, bersedia untuk melakukan sesuatu agar menyelesaikan masalah orang Penan secara menyeluruh?

Lawatan ke perkampungan tempatan untuk mengungkit semula luka mereka, mungkin menambah tekad sesetengah kelas wanita berkolar putih di Malaysia Barat untuk menentang keganasan. Kenyataan media sekadar mewujudkan rasa bahawa diri kita sudah menyumbang ke arah masyarakat sivil. Bagaimanapun, apa yang diperlukan oleh orang Penan mahupun kaum asli di Sarawak bukannya sokongan moral yang “lemah lembut” seperti ini, tetapi kuasa rakyat untuk masuk campur dalam politik dan mobilisasi sosial yang sebenarnya.

Iktibar daripada PRK Sibu

Setelah kemenangan DAP dalam PRK Sibu, elit di Semenanjung mengimbas keghairahan tsunami politik 8 Mac melalui facebook, twitter dan media internet. Dewan Perhimpunan Cina KL-Selangor mengadakan satu forum selepas seminggu kemudian, dipenuhi dengan hadirin. Selain ahli panel Ong Boon Keong, ahli panel dan hadirin yang lain tidak berniat untuk membincangkan bagaimana PR boleh menang dalam pilihan raya negeri yang akan datang, dan menjurus kepada pertukaran kerajaan di seluruh negara. Sejauh manakah perang media yang dibangga-banggakan DAP dalam PRK Sibu, mujarab dalam pilihan raya negeri Sarawak? Saya perlu mengaku bahawa saya sebenarnya tidak menaruh harapan yang tinggi.

Media memainkan peranan yang mustahak apabila rakyat menembusi hegemoni BN selama setengah abad, pada 8 Mac 2008. Keadaan ini tidak akan berlaku di negeri Sarawak yang tertutup dari segi informasinya. Lain kata seandainya PR mempunyai strategi yang rapi untuk menembusi sekatan informasi – tetapi jika keadaan di sebaliknya berlaku, maka isu Penan dan empangan Bakun tidak akan memberi kesan kepada penduduk luar bandar, yang kebanyakannya terdiri daripada orang asli yang merupakan sebahagian besar populasi pengundi.

Di Sarawak, tiada orang membaca suratkhabar atau melayari internet di luar lingkungan 30km dari bandar. Tiada jaringan telefon yang lengkap selain di syarikat pembalak, apabila anda berada di luar lingkungan 60km dari bandar. Lebih daripada 5,000 rumah panjang di Sarawak, memperolehi informasi yang kadang-kalanya diterima dari RTM, dan alat VCD player yang tidak lagi digunakan di Semenanjang Malaysia.

Lain kata jikalau PR boleh mencetak puluhan ribu vcd untuk melancarkan perang informasi. Jika tidak, dalam keadaan sumber kempen, pendidikan pengundi yang serba kurang, kadar pendaftaran pengundi yang hanya mencecah 50% – kita boleh menjangkakan bahawa pengambilalihan kerajaan negeri Sarawak dan mengembalikan keadilan kepada kaum asli yang dieksploitasi – hanyalah angan-angan kosong.

Mitos PR mendarat di Timur

85 kerusi parlimen daripada jumlah 222 kerusi secara keseluruhannya berada di Malaysia Timur. Hanya ahli politik yang kekurangan imaginasi politik akan meremehkan kepentingan untuk mendarat ke Timur – sebagai langkah keperluan untuk pertukaran kerajaan. Apa yang pelik, amat kurang wakil rakyat PR yang sudi memandang berat realiti bahawa nilai undi di Sarawak lebih tinggi daripada undi di Malaysia Barat. Malah, pertubuhan dan NGO di Semenanjung juga bersikap sedemikian.

Ia tidak bermakna bahawa Sarawak tidak memiliki syarat untuk mencetuskan tsunami politik sebagaimana yang berlaku pada 8 Mac 2008. Namun, penduduk kaum asli di kampung yang ditindas di bawah kuasa pemerintahan “Pak Uban” langsung tidak memiliki kelayakan untuk mengundi. Menurut perkiraan Ong Boon Keong, hanya separuh daripada penduduk kawasan kampung yang layak undi mendaftarkan diri sebagai pengundi. Dengan kata lain, mendaftarkan mereka yang layak untuk mengundi, bukan sahaja kewajipan kerajaan dan pertubuhan masyarakat sivil, malah kunci yang menentukan kemenangan PR dalam pilihan raya negeri mahupun PRU.

Kalau tewas dalam PRU, malah kerajaan negeri dikekalkan, maka orang Penan akan terus dieksploitasi oleh gerombolan yang mana kuasa politik dan ekonomi saling bersubahat. Dalam keadaaan sedemikian, keselamatan wanita Penan akan terus diancam dalam hutan yang tumbuh dengan cakar pekerja pembalak.

Jadi, seandainya kita tidak mahu igauan wanita Penan berulang pada 20 tahun yang akan datang, maka kita seharusnya tidak menaruh harapan terhadap “lawatan sehari ke perkampungan Penan”, sebaliknya dengan sungguh-sungguh menggerakkan pendaftaran pengundi, menyumbang untuk memacu momentum kepada pendemokarasian Sarawak, malah seluruh negara.

*Chou Z Lam ialah bekas penerbit TV2, untuk rancangan Galeri Mandarin Nasional. Chou Z Lam juga kolumnis di MerdekaReview, edisi bahasa Cina. Diterjemah dan disunting oleh Lim Hong Siang dari teks asal.

Advertisements

Posted in 馬來西亞原住民 | Leave a Comment »

本南族性侵的解决途径

Posted by mayashanti5282046 于 七月 20, 2010

作者/周泽南专栏 Jul 20, 2010 12:07:34 pm

刊登于《独立新闻在线》

【无主孤魂/周泽南专栏】本南支援组织在国会汇报该组织揭发又有七名本南族女性遭伐木工人性侵犯案件后,在中文读者群之间,引起了始料未及的回响。例如,连平时不涉人权政治的宗教团体如《普门》杂志,也开始计划设立原住民专栏,介绍我国原住民族群和他们所面对的问题。流行杂志《风采》也联络笔者,表示希望报道本南人女性遭性侵的课题,还有不少民间组织和学生团体,也开始对本南人和原住民的弱势处境给予关注。这些并非孤立的回响显示,主流社会已经开始关注绝对弱势群体的命运。这些趋势都是值得高兴的事。

然而,政府单位和各级官员却采取和民间的进步潮流徊然相反的保守态度和封闭姿态,企图将本南人的困境以及原住民的问题淡化。例如,砂州警方再度公然低估民众智商,以经费不足为由拒绝对性侵案展开调查。妇女、家庭与社会发展部部长莎丽扎则在没有深入调查之前,即忙着否认还有新的性侵案;接下来,副部长王赛芝也一如既往的声称将严证看待这课题(别忘记她对国营台腰斩巴贡纪录片一事展开“深入调查”的结果),最后,首相纳吉表示会到本南人地区进行“一日游”,以展示他对本南人的关心。

而身为人民和读者的我们心里清楚,当这些政客上演完了各自的戏码,说完了各自的台词,本南妇女的命运注定不会有丝毫的改善。

本南人问题持续恶化

没有人可以天真的以为,只要把本南人的性侵课题呈上国会,搬上媒体,掀起讨论就能解决问题。王赛芝自以为先知先觉地在媒体面前发出“本南人的无证问题也很严重”的“重大发现”,其实30年多前就已经不断在国会、砂州议会,甚至国际媒体上提过;在国营电视台旗下的《前线视窗》,也曾经在她担任新闻部副部长的 2010年1月期间,一连两个星期播出砂州6万6000多名无证原住民所面对的问题和不合理对待。

如果引起足够的关注就能解决本南人的问题,性侵案件应该在10多年前就查个水落石出,犯下强暴罪行的伐木工人也早就神之以法了。纳吉如果真有诚意关心本南人,或者要解决缠绕他们30多年的问题,他首先要做的就是把1981 年在位至今的砂拉越首席部长“白毛”撤掉,然后再把吞并整个砂州资源、控制整个砂州新闻言论和经济的木材大亨兼报业大亨恶势力铲除。可是我们也很清楚,纳吉不仅没有这样的魄力,也没有这样的善意。更根本的原因或许是,他从来都不曾站在本南人、砂州原住民,乃至全民利益这边。

根据2006年的人口普查数据,砂拉越的本南人人口大约有1万5485人,有9223名聚集在峇南河上游和中游的69个村庄。现任砂州首席部长上任的1980年代,就是本南人噩梦的开始。夹持着现代化名堂的伐木活动以及随之而来的种种发展计划摧毁了他们的森林,剥夺了他们的土地。绝大部分本南人被逼定居下来,开始适应一种对他们而言非常陌生的定居生活,这种生活也导致本南人在经济上和生活上对伐木公司产生不健康的依赖,从而发生了十多起本南女子遭性侵事件。

笔者大胆估计,首相、妇女部部长、王赛芝还有其他愿意对本南族女性展示关心的政客,充其量只不过是在浪费纳税人钱财,到本南人聚落兜一圈,然后风过水无痕,继续在他们豪华舒适的官邸或卧房高枕无忧。他们的女儿有官车和保镖护送,不会成为伐木工人强暴和性侵的对象。所以,你要他们能为提心吊胆的本南女性设身处地,其实有点强人所难,除非你叫王赛芝或她的部长也搭伐木工人的顺风车去上班。

砂州州选近在眉睫?

有人预测,纳吉打算拜访本南人村落的举动预示着砂州大选即将在今年9月或10月进行。从坏的方面来讲,刚刚在诗巫补选靠几百张老华人票侥幸赢得的民联,其实没有多少时间可筹备,以多赢得州选举的一些议席。从好的方面而言,这难道不是民联借种种热门课题,包栝本南妇女被性侵的案件和巴贡水坝纪录片被禁播事件,来鼓动反风的时机吗?我们只能说,只有对东马政治和人民缺乏基本常识的西马人才会这么天真的想。

如果你要指控笔者虚无,在还没有尽力前就放弃解决本南人问题的尝试,你或许对,也或许错。重要的其实不是态度虚无还是积极,而是在嘴巴上关心本南人命运,同情本南人女性的我们,究竟准备为彻底解决他们的问题和困境做些什么?

再组考察团去揭开本南妇女们伤痕累累的性侵仓疤和唤醒她们不愿记起的经历,或许只能增强多一些西马白领阶级女性们抗暴的决心和毅力。发动各自社团的妇女组,再多发几则谴责纵容性侵的文告,也只不过可以再为良好的自我感觉多加几分,让自己觉得对促进公民社会尽了一份棉力。可是无论是受苦受难的本南人还是水深火热的砂州原住民,需要的可不是软绵绵的道德力量或“自己爽”的道德光环,而是实质的人民介入政治的行动力和社会动员力量。

诗巫补选的启示

民主行动党在诗巫补选报捷后,西马的精英通过面子书、推特以及网路媒体,重温308的兴奋和快感。隆雪华堂在补选一个星期后,举办了一场选后分析讲座,一如既往的座无虚席。可是在场的除了主讲者黄文强,其他主讲人以及听众都无意讨论民联要如何赢得即将到来的砂州州选,进而促进全国改朝换代的问题。民主行动党自夸的诗巫补选媒体战,到时能否在州选继续发挥作用,笔者基本上不会寄予厚望。

人民在308大选突破国阵半个世纪以来的霸权,媒体扮演了关键性的角色。然而这样的事情绝对不会在资讯封闭的砂州发生。除非民联具备周详的突破资讯封锁对策,否则本南人的课题闹得再火红,巴贡水坝课题报道得再热烈,也无法对乡区居民特别是占人口大多数的原住民造成任何有意义的影响。

在砂拉越,任何距离城市大约30公里以外的地方就不会有人阅读报章或上网,距离城市大约60公里以外的任何地方,除了伐木公司的大本营,都不会具有收讯完善的电话线路。全砂有5000多座长屋,他们的资讯传播依靠偶尔接收到的国营台,还有在西马已经没人使用的VCD播放器。除非民联能够在短短几个月时间内制造数千万个光碟,向长屋居民进行资讯战,否则,在竞选资源不足,选民教育匮乏,选民登记率只有一半的劣势下,要赢得砂州政权,以便为本南人或受剥削的原住民平反,大概是天方夜谭。

民联东渡的神话

全国国会议席222个,东马就占了85席。只有缺乏政治想象力的政客才会忽视“东渡”对改朝换代的必要和重要。然而,让人费解的是,并没有多少个民联议员愿意正视砂州选民一票的价值高于西马选民选票数倍的现实,西马的公民社会团体也一样。所以,我们看到一方面公民社会团体在西马闹市如火如荼的展开年轻选民登记运动,与此同时,隆雪华堂妇女组原定参加砂拉越选民登记运动的计划却胎死腹中,没有交代就不了了之。

砂拉越不是没有像308那样发生政治海啸的条件,只是大部分深受白毛政权压迫的社会,特别是乡区原住民根本不具备投票的资格。根据选举观察委员会成员黄文强的估计,砂州乡区有资格成为选民的居民,只有半数已登记为选民。这数据意味着,将这些不具选民身份的人民登记为选民,不仅是政府和公民社会团体责无旁贷的义务,更是民联赢取州选甚至全国普选的关键。

赢不了大选,换不了州政权,本南人就只能继续暗无天日地在官商勾结恶势力之下任人鱼肉,而他们的女性人身安全依然得时时暴露在叫天天不应的森林里的伐木工人的魔爪之下。因此,如果我们不希望在20年之后继续听本南女性唱她们的悲歌,或者让我们的后代再次通过各种媒体里悲呛的叙述,消费她们的伤痛,就应该清醒的省下对那些作势要前往本南人聚落考察、了解或解决问题的官员的期望,积极协助砂州乡区选民的登记工作,为促进砂州乃至全马的民主进程,贡献我们的力量。

周泽南是资深媒体工作者,曾任国营电视台电视节目制作人。

Posted in 馬來西亞原住民 | Leave a Comment »

迫切的多语兼用

Posted by mayashanti5282046 于 七月 6, 2010

作者/周泽南专栏 Jul 06, 2010 12:14:45 pm
刊登于《独立新闻在线》

【无主孤魂/周泽南专栏】人类一旦习惯了不自然的生活方式和说话方式,就很难恢复自然的生活状态和用语习惯。比方说,像马来西亚这样一个具有多元族群,文化和语言的社会,在还没有被现代性的价值观洗脑之前,由各族群所组成的社会一直都实行着多语兼用的社会交往模式。

华人能说几种汉语方言一点也不出奇,说流利的巴刹马来话更是家常便饭,马来人和邻居说闽南话、粤语或淡米尔语,也理直气壮,理所当然。伊班人口操本身的族语之外,还能说福州话、马来话、本南话等等,也被当地社会视为天经地义的事。可是,经过了50多年的国语政策、文化政策和教育政策,这个语用情况几乎彻底改变了。

曾几何时,接受现代性教育洗礼的独中生变成百分之百的“华语人”,大部分无法流利的说马来话。国民中学的马来学生也变成百分百的“马来语人”,无法像他们的家长那样,略懂一些汉语方言。这两个族群的新一代人,越来越被各自的“族语”所分化,他们被灌输的“母语”,把他们个别塑造成“华人”和“马来人”。这些受过现代性教育的国民和国语政策的产物,在族群或身份认同上日趋单元化,可是却有部分往往自以为是“多元文化”的拥护者。

被单语垄断的公民社会

林连玉基金在今年6月19日举办了一场《林连玉与乌斯曼阿旺:真正的爱国主义者》研讨会。笔者担任该项活动的义务摄影师,没有留意主讲者的内容,可是却必须对这项划时代活动的历史意义,说上两句。笔者估计,这场活动或许是全国华教组织,甚至华人团体破天荒第一次用国语或马来语来进行的正式活动。虽然主办当局没能吸引大量华人以外的族群前来参与,难免引来一些华人基本教义派人士的嘲讽,比如:“华人办活动用马来文,莫名其妙”,或者“华教团体不用华文,自甘堕落”等等,可是,该基金会为了向友族伸出橄榄枝,而不惜放弃使用自己最舒服的语言,就是突破性的壮举。

实际上对笔者而言,林连玉基金会的“壮举”一点也不反常,它只是因为在过度不正常的社会中表现了正常的一面,才显得突出。在这个不正常的社会,任何族群组织举办的活动必定将不谙某种语言的人士排除在外。例如华团活动必然用华语进行,马来语文组织必然坚持百分百的马来用语,淡米尔文社团也视全场使用淡米尔语为天经地义之事。然而笔者必须说明,什么族群在什么场合使用什么语言,从来都不是什么天经地义的事。

不论是什么族群组成的组织,都是时候别限制自己的活动用语,而尝试多语兼用的方式了,即便使用多语会影响活动的效率;可是为了贯彻和容忍真正的多元,难道我们不应该培养包容差异的耐性?在任何一个社会,不同族群对不同语言的掌握程度不同,才是理所当然的事。面对这种理所当然的语言使用情况,为了了解和沟通,我们只有两个选择,第一、强迫所有人使用一种语言,其次,主动调整自己,习惯使用不同语言。选择第一种方式的人,即使不具备国家赋予的制度化权力或暴力,心态上也属于反对文化多元主义(multiculturalism)的基本教义派。选择第二种方式,才是真正拥抱多元,期待不同语言和文化百花齐放的人士。

不彻底的文化多元主义者

让人遗憾的是,虽然各族捍卫母语教育的人士都宣称自己是文化多元主义的拥护者,可是这样的胸襟和态度却鲜少表现在他们的处事和作风上。他们依然习惯在自己最舒服的场合,使用自己最习惯的语言,和自己的族群说自己的母语。难能可贵的是,社会上不时会有一些由各族群组成的组织,尝试突破族群用各自母语建造的攀篱,用多语进行活动,然而,他们必须承担被部分自己的族群疏远或放弃的后果。

例如在今年举办的528不剪之夜(Tak Nak Potong)新闻自由晚会中,没有出席该活动的笔者听说;一些期待全场活动用华语进行的公众人士,发现活动不是百分百用华语进行后,失望的掉头走开了。另外一些听不懂部分用华语进行的节目的马来人或讲英语的华人,也悻悻然的参加到半途就开溜。笔者以为,这些半途开溜的各族群人士的失望原因不外两种,第一,是对语言使用的政治正确性抱着过高的期望,其次,对自己听不懂或不熟悉的语言缺乏耐性。

语言的政治正确性的最极端表现,就是那些认为华人的场合一定得使用华语者,官方场合一定要使用国语者,或者国际场合,正式场合,“高级”场合,一定要使用英语者。坚持各种用语的人士,对各自熟悉的语言都有特定的癖好,却用政治正确的理由,掩盖自己的偏袒。这种偏袒的结果,就是造成今天在任何正式场合,都必然要将不谙特定语言的人士排除在外的族群隔离局面。

公民社会制造的族群隔离

独立以来制定和贯彻的国语政策,本质上是独尊马来语的同化政策,对这项同化政策的反弹,造就了今天波澜壮阔的“华教运动”和淡米尔文教育。这些捍卫母与教育的运动,是基于对语言权利的维护,本无可厚非,可是却间接的加剧了族群认同的单元化。而其中一个最明显的例子就是“华人说华语”被当作天经地义的圣训。对这种语言上政治正确的坚持,促成了80年代的华语运动,以及今天所有华团办活动几乎毫无例外的使用华语为媒介语的僵化局面。

以办讲座或座谈会为例,为了迎合这种语言使用政治正确的思维和态度,主办当局必须预定一种用语,限制了主讲人人选,无形中也限制了讲座题材和讨论的课题范围。实际上,在马来西亚这个社会,任何族群都至少谙一种以上的语言。双语讲座甚至三语讲座,对这些人的参与和理解,绝对不会构成巨大的障碍。然而,在大多数情况下,主办单位都会为了“沟通上的方便”而牺牲多元族群的集体参与。

仔细剖析这种心态,实际上和政府为了促进“国民沟通”,而将所有族群放在宏远学校这个使用马来语为媒介语的政策动机没有实质的差别,而只有形势上的差异。后者是动用国家资源和国家机器,剥夺充分使用母语的权利,前者则是在标榜母语权利的基础上,将不谙特定语言的“非我族类”排除在民间建立的公共领域之外。这种隐讳不明的排外心态,常常引起主张通过单元源流教育来团结国民者如邱家金、詹德拉姆扎化等的批评和攻击。

如果面对批评的最好方法是建设,也可以被争取母语教育所沿用,那么,华团主动在语言使用上多元化,并且将排除其他语族的程度减低,就似乎是责无旁贷的历史任务了。

在这方面,反而是政客最有先见和具备灵活使用语言的经验和无畏。特别是在全国普选和补选期间,几乎任何一场政治讲座的出席者都涵盖三大民族,甚至原住民等其他族群,而公开演说的政客为了表现其容纳各族的胸襟,也都毫无例外的尝试用三种语言,甚至加上方言来致辞。虽然政客私下未必对所有语言毫无偏好,可是他们至少在语言的使用上尽量照顾了所有族群的感受,以及沟通上的需要。

笔者以为,政客的诚意虽然难免往往是最值得怀疑的,可是他们在面对群众时的语言使用却是最自然和朴素的。公民社会应该向政客的第二方面看齐,才有望将逐渐扩大的族群距离缝合,也才能堵住邱家金之流主张同化论的似是而非学者的嘴巴,成就一个不分彼此的马来西亚国族。

周泽南是资深媒体工作者,曾任国营电视台电视节目制作人。

Posted in 馬來西亞語言政策, 華文教育 | 1 Comment »

马华虚无,华研错乱

Posted by mayashanti5282046 于 七月 1, 2010

周泽南

刊登于7月1日《自由今日大马》

自省是批判和主张的必要条件,心理医生必须正视自己的心理是否健全,才具备治疗病人的基本资格。可是,做为华社最高学术机构的华研以及其领导人,最近的言行举止却像足不知自己心理有病的医生,还大言不惭的向媒体放话要为华社“建立良好价值观。”

华研主席陈忠登医生曾经在去年说过,华研将“华族身份”定位列为华研长期投入研究的首要课题,另外两个主要进行研究的华社重要课题,则是如何建立良好价值观以及民族和谐。今年6月21日,陈医生则力挺何国忠,表示何在华研已10多年,对华研的贡献不容质疑,他表示坊间的言论对他及学术董事何国忠是不公平的,而且每个董事都可持有一定的政治立场,他相信只要他们的立场不影响到华研的研究就不是大问题。

针对过去以来华研在影响华社重要事件上没有发言的弱点,陈忠登则回答说:“时事课题很多也很杂。如果华研的精神都放在处理这些重要的急事,哪有精神、时间和经历研究真正关键的课题呢?”所以,他个人主张华研应研究一些族群和华人价值观问题。陈忠登没有看到的是,他自己所提的“一些族群和华人价值观问题”不仅不具体,也没有以对待“真正关键的课题”的态度去进行研究和提倡。

华研应正本清源

何国忠身份纠纷的事件显示,华研任由机构自身被收编为党营机构的危险不管,还宁愿冒着辜负当年15华团的倡办苦心的骂名,这些行径都和它所提倡的 “建立华人良好价值观”不符。而且长期以来,华研在促进不同族群之前沟通和了解方面行动上的不足,更让人怀疑其“建立民族和谐”目标的诚意。林连玉基金会近来在促进族群之前了解的努力有目共睹,甚至举办了本来似乎更应该由华研来主办的“林连玉和 Osman Awang” 学术研讨会。反观在华人,华裔,华社圈子内原地踏步的华研,多年以来似乎未曾举办过具有跨族群意愿和野心的计划或策略。

在1985年由15华团领导机构倡议成立,初创时称’华社资料研究中心’的华研,目的在于集结华社知识分子,通过学术研究以建设民族文化。 25 年过去了,我们似乎看不到这个机构为华社建设了什么特殊又值得骄傲地“民族文化”。明显的反而是,该机构为了经营“华族文化”这个空泛而“长远”的目的,对新闻自由和媒体垄断这2项对华社权益影响最钜的关键议题自动放弃其发言权,为华社立下了逃避态度和虚无主义的负面模范。这样缺乏魄力,又无法领导公民社会舆论的机构如今却声称要为华社建立良好价值观,如此自相矛盾的言论和行动,是活脱脱的价值混乱和精神分裂。

如果华研有诚意把“华人的价值观”当作常年研究的重点课题,不妨先将自己内部领导和发言人的言行不一,思想混乱,避重就轻,民族本位主义,被收编为党营机构等等负面价值给纠正过来,才是为“华人”树立良好,正派,不偏不倚,不逃避,不犬儒的价值观的最具体途径。

Posted in 知識分子, 語言政治 | 1 Comment »